The bosses of all bosses
Het is zo’n waterkoude dag. Elke blik door de gigantische glazen pui naar buiten confronteert me met het troosteloze gezicht van februari; we worden letterlijk ingepakt door grijsheid. Maar toch: binnen is het anders best kleurrijk. Na zes dagen lachen, ploeteren, zeggen wat normaal wordt ingeslikt, spelen, beuken… met deze groep leiders, staat één van hen op. Zijn lach, zie ik nu weer, is een directe reflectie van hoe hij als jongen moet zijn geweest. Altijd spannend, spreken voor een groep.
Hij vertelt over zijn oogst van deze dagen met ons, beginnend met iets over: “The bosses of all bosses - my mother in law”. Ik hik van binnen, hou m’n gezicht soort van in de plooi. Hij vertelt over hoe hij haar niet meer kon luchten of zien. Er was teveel afschuw in het contact geslopen, waardoor hij haar de deur had gewezen; zij kwam er niet meer in. En toch: ergens in de sessie waarin we een deepdive namen in non-violent communication, kantelde er iets bij hem. De deur kraakte, een straaltje licht kwam binnen. Want alleen al de bereidheid onderzoeken om te vergeven, om toe te geven dat jij niet de enige waarheid in pacht hebt, geeft zuurstof aan een verstikte relatie.
Ik vergeet even mijzelf, vergeet te ademen, als hij vertelt dat hij haar ergens na die trainingsdag opbelt. Hij zegt haar wat hem op het hart ligt. Puur, zonder verwijt. Ergens ter hoogte van mijn borstkas komt weer adem op gang en neemt terloops een vlaag emotie mee.
Inmiddels, zegt hij, is zijn band met haar weer aangehaald. Die is zelfs liefdevol geworden. En nadat hij dit had gedaan, durfde hij het ook wel met collega’s aan. Ook dat werkte bevrijdend. To be honest: intussen houdt hij van conflict. Hij had je uitgelachen als je dat een half jaar geleden over hem had gezegd, maar nu helpt hij er ook graag anderen mee. Alles is gewoon anders, als je conflicten goed kan aangaan.
Kijk, je kunt heel veel over ons werk zeggen. Maar als het credo ‘first be human, then be a leader’ zo tot leven komt, knijp ik me wel even in m’n arm. Dit was anderhalf jaar geleden en de eerste keer dat ik met Buro Oh Oh, samen met Maarten Kadiks, het leiderschapsprogramma SPACE rondmaakte. Inmiddels zijn we vele groepen verder en zien we zoveel gebeuren… een tikkeltje verslavend is het wel.
salut,
Anne
