Als afgestudeerd socioloog begon ik als onderzoeker bij de Raad voor de Kinderbescherming. Ik adviseerde de rechtbank over kinderen die in de knel zaten - door onveiligheid thuis, een vechtscheiding of een verdenking van crimineel gedrag. Het heeft mijn ogen geopend voor hoe extreem verschillend mensenlevens kunnen beginnen. Het maakte me nederig. En ook nieuwsgierig naar hoe we als mens door het leven bewegen. Wanneer openen we ons om nieuwe kansen te scheppen; wanneer sluiten we uit behoefte aan veiligheid? Hoe invloedrijk zijn de normen van de groep? Hoe gaan we om met onderlinge verschillen? En wat zijn katalysatoren van verandering?

Intussen groeide mijn verlangen naar meer ruimte voor creativiteit. In mijn persoonlijke leven organiseerde ik verschillende bijzondere diners, feestjes, muzikale gatherings en andere initiatieven; allemaal ruimtes voor nieuwe ontmoetingen. We probeerden gewoon wat uit: want wat kon er misgaan? Iets met je ideeën doen; bij mij ging dat vrij makkelijk. Maar om mij heen zag ik ook veel mensen worstelen en bevriezen, juist in het licht van waar hun hart zo van aanging. Het was de pijn die ik voel als mensen niet durven doen waar ze over dromen of praten, die het begin van iets nieuws markeerde.

Ik ontmoette Kirsten Flierman en wij vonden elkaar in een droom: een idee café midden in de hoofdstad. We richtten samen Idéfix op. Het credo: maak slapende ideeën wakker. We begonnen met groepsprogramma’s en gaven workshops op verschillende plekken. Ideeën werden werkelijkheid en ogen gingen weer glimmen – wij wilden méér. Uiteindelijk wisten we Idéfix een eigen plek te geven, een huis, op Bloemgracht 99 in Amsterdam. Overdag was de ruimte een openbare koffiebar, een werkplaats en een coachruimte. ’s Avonds begeleidden we groepsprogramma’s, verhalenavonden en diners, met ruimte voor bezinning, inspiratie en confrontatie. Hier begon ook mijn liefde voor familieopstellingen én voor het werken met teams en leiders, die ons steeds meer wisten te vinden. Het werd een magische plek, waar ongelofelijk veel initiatieven zijn geboren, ondernemers konden beginnen en kruisbestuivingen zijn ontstaan.

In 2020 sloten de deuren van Idéfix. Het was corona, ik was zwanger, en ik voelde diep van binnen: tot hier. Het is tijd voor iets anders. We hadden een prachtig afscheid met het team en vlogen sindsdien allemaal een andere kant uit.

In de jaren die volgden ben ik steeds meer in groepen gaan begeleiding – en dus minder individueel. De impact van groepsnormen en onderlinge dynamieken is vaak groter dan wij in onze geïndividualiseerde samenleving denken. Die zichtbaar maken helpt enorm om ruimte te maken voor wat echt telt; ik zie dat er zo weer beweging komt. Inmiddels werk ik in twee samenwerkingen. Met Maarten Kadiks heb ik Buro Oh Oh, een ontwikkelburo voor leiders en teams. En, een andere lievelings om te doen: opstellingenwerk – dat doe ik al jaren met Daan van Hegelsom.